Όλες οι ρυτίδες σου, χάδια των στιγμών σας...

Στέκεσαι, κοιτάς το δρόμο που χίλιες φορές έχεις περπατήσει. Πόσα δάκρυα, πόσα γέλια έχεις μοιραστεί μαζί του. Πόσα μυστικά έχει ακούσει της καρδιάς σου.
Κάτι σε κρατά και δεν κάνεις βήμα. Ανάβεις τσιγάρο. Το πετάς.
Μια ολόκληρη ζωή. Πολλές ζωές, έχεις σύρει πάνω του. Κι όμως είναι σαν να τον κοιτάς για πρώτη φορά, κι ας ξέρεις κάθε εκατοστό του.
Τον αγαπάς αυτόν τον δρόμο. Τον πονάς. Κι ας ήταν άλλοτε ανηφόρι ζόρικο που δοκίμαζε τις αντοχές σου.

Το Μπλε Παραμύθι

 Ήθελα κι εγώ να κρατήσω δικό μου ένα από τα μπλε τα παραμύθια. Να χαθώ μέσα στις σελίδες του και να γίνω ένα με τις χρωματιστές εικόνες που σου μίλαγαν για κόσμους αλλοτινούς και μέρη που το όνειρο έχει ό,τι μυρωδιά του δώσεις εσύ.

Τα έβλεπα να τσακίζονται στα χέρια τους και τα γέλια τα ξένα να καλύπτουν τον ήχο από τα φύλλα που έπαιζαν τον αέρα κυνηγητό, καθώς γύρναγαν με την περισσή περιέργεια των παιδικών ματιών που ήθελαν με μιας να γευτούν το δικό τους μπλε παραμύθι, που μόλις τους είχε δωριστεί.

Πρόλαβε το ταξίδι σου...

Είναι κι αυτά τα πλοία που παρατηρείς να απομακρύνονται από το λιμάνι και να χάνονται στη γραμμή του ορίζοντα, λες και τα καταπίνουν τα σύννεφα, που δημιουργούν μια θλίψη ανεξήγητη στη ψυχή, που πάντα σαν παιδί, γεμάτη απορίες αναζητά απαντήσεις. 

Αφήνω το τελευταίο πλοίο να εξαφανιστεί με ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων μου, καθώς το απογευματινό αεράκι ζαλίζει τη σκέψη μου και το κορμί μόλις αισθάνεται την πρώτη δροσιά της νύχτας που έρχεται να αγκαλιάσει γύρω ό,τι άφησαν τα ταξιδιάρικα πουλιά της θάλασσας, να σιωπούν στη μελαγχολία τους. 

Τρεις σταγόνες λεμόνι...

Δειλά δειλά έβγαινε κι ο ήλιος εκείνο το πρωινό. Σαστισμένος θαρρείς από την αλαζονική είσοδο της επιβλητικής άνοιξης, η οποία αψηφά βοριά, αψηφά σύννεφα, και με περισσή αυτοπεποίθηση και γιομάτη πολύχρωμη αυταξία, άρχισε να ξεπετιέται μέσα από τα δέντρα, τα λουλούδια, τις ευωδιές, τη θάλασσα, το χώμα και να κάνει αναγκαία μας, την ύπαρξή της…

Ο γόρδιος δεσμός των αναπληρωτών

του Αλέξανδρου-Αριστοτέλη Κουπατσιάρη, αναπληρωτή δασκάλου

Και να αδελφέ μου,

που το ζήτημα των αναπληρωτών είτε ως προς την προσωρινή σχέση εργασίας είτε ως προς την προοπτική μόνιμου διορισμού περιπλέκεται μέρα τη μέρα -κυβέρνηση την κυβέρνηση και υπουργό τον υπουργό-, κυρίως όμως κάθε επόμενη σχολική χρονιά ακόμα περισσότερο, καθιστώντας στο τέλος αν όχι δυσεπίλυτο το πρόβλημα, τέτοιο τουλάχιστον που σίγουρα θα αδικεί μεγάλες μερίδες εκπαιδευτικών.

Η καρυδιά της αυλής μου...

Ιδιαίτερη. Πάντα θεωρούσα ιδιαίτερη την αυλή μου. 

Με μια τεράστια καρυδιά στην άκρη της, που είχε δει χιλιάδες ανατολές και ηλιοβασιλέματα κατά τη διάρκεια της ενηλικίωσής της. 

Ώριμη και σοφή, στεκόταν στη θέση της δυνατή και ήταν λες και προστάτευε την αυλή μου. 

Τα τεράστια κλαριά της σκέπαζαν το μεγαλύτερο μέρος του κήπου και απλώνονταν μέχρι και πίσω από τη μάντρα, που χώριζε τον κόσμο μου από το άλλο. 

Αρκεί να εμπιστευτείς ...

Το είχε ονειρευτεί πολλές φορές, σχεδόν καθημερινά, από την πρώτη φορά που το είδε. Μες το κόκκινο του να κάνει χάδια στον ουρανό και με αυτοπεποίθηση να επιβάλλει το θαυμασμό στο πέρασμά του. 

Ένα μετάξι, μια δαντέλα, αλλά ήταν το κόκκινο που το έκαναν ξεχωριστό. Τα μάτια της δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν από πάνω του κι αυτό όσο καταλάβαινε την εξάρτηση της μαζί του, τόσο σήκωνε ψηλά το βλέμμα και το χαμόγελο ικανοποίησης ακουμπούσε τα σύννεφα, δημιουργώντας στην αθωότητα του ξαφνικού άγνωστου, ένα φόβο, ένα δέος, μια στιγμή αμνησίας του τώρα, που αφήνεις να σε ταξιδέψει σε μέρη τα οποία ζεις σαν αστραπή.

Ο δυνατός αέρας που φύσηξε και διέκοψε απότομα το τραγούδι των δέντρων, της επανέφερε το βλέμμα πίσω από τον μακρινό ορίζοντα που είχε ταξιδέψει. 

Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία! Μα… ο βασιλιάς είναι γυμνός!!

*του Κώστα Πετκόπουλου, Μέλους της Γραμματείας του Πανελλαδικού Συμβουλίου της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

«Όλα πρέπει να τα πουλήσει η Ελλάδα και να αγοράσει δασκάλους. Χρειαζόμαστε έναν στρατό πολιτισμού» (Άννα Συνοδινού)

Άνοιξε ο διάλογος για την Παιδεία και από τις πρώτες του ημέρες κιόλας διαφαίνεται, ο εμπαιγμός και η προχειρότητα του Υπουργείου, με την οποία ξεκινάει τη διεξαγωγή του.

Κι ενώ, οι από ματαιοδοξίας αρξάμενες αξιώσεις του κ. Φίλη είναι υψηλές, ωσάν εκείνες που θα είχε ξεκινώντας να ανακαλύψει την Αμερική, προχωράει στον Εθνικό Διάλογο, μη λαμβάνοντας υπόψη του πορίσματα προηγουμένων Εθνικών Διαλόγων, Διακομματικών Επιτροπών και άλλων ομάδων εργασίας που συνετέθησαν με απτά αποτελέσματα και κατευθύνσεις, κατά το παρελθόν.

Το πολύτιμό μου....

Ήταν τέτοιες μέρες πάντα, πριν την εκπνοή του χρόνου, που ψάχναμε στα κρυφά, τα δωμάτια του σπιτιού, τα ντουλάπια, την αποθήκη, ο ένας ανεβασμένος πάνω στον άλλον να φτάσουμε στα ψηλά ράφια, να ανακαλύψουμε τα πολύτιμά μας. Αυτά που είχε λαχταρήσει η παιδική μας λαιμαργία και προσμέναμε στην αλλαγή του χρόνου να φέρει ο Άγιος Βασίλης, με τρόπο μαγικό κάτω από το δέντρο…..

Θυμάμαι…. Εκεί γύρω στα πέντε μου έτη, τρία πιτσιρίκια στριμωχτήκαμε ανάμεσα στις κούτες της μαμάς και τα εργαλεία του μπαμπά, στην σκονισμένη αποθήκη, η οποία φάνταζε στα μάτια μας φοβιστική και αποτελούσε απειλή προς αποφυγή σκανδαλιών στην καθημερινή μας δράση, για να βρούμε τα επιμελώς κρυμμένα δώρα μας. 

Σ’ Ευχαριστώ που Σ’ Αγάπησα…

Ποτέ ίσως δε ξέρεις μια μέρα πώς θα ολοκληρωθεί. Ποτέ ίσως δε ξέρεις πού θα σε οδηγήσει το πρωινό σου και σε ποιο βράδυ θα σ’ αφήσει λίγο πριν ονειρευτείς, να αναπολήσεις. 

Και είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που σκέφτεσαι με πόσους καφέδες που χύθηκαν, με πόσα τρένα που έχασες, με πόσους λογαριασμούς απλήρωτους που δεν άνοιξες ποτέ, με πόσα κόκκινα φανάρια που σε έπιασαν στη βιασύνη σου, με πόσα άπλυτα ρούχα πεταμένα στην πολυθρόνα, με πόσα λεπτά κήρυγμα από το αφεντικό σου, που επέτρεψες να σου μουτζουρώσουν το χαμόγελό σου και να παρασύρουν τη σκέψη σου σε ατέλειωτους λαβύρινθους αγανάκτησης, δε θα άλλαζες, για να έχεις ένα δεύτερο’’ παραπάνω με το «Σ’ αγαπώ» σου. 

Αναζητώντας τα πέντε θετικά της ημέρας...

Μέσα σ’ αυτή την εν δυνάμει κατάθλιψη της καθημερινότητας που παραμονεύει έξω από παραθύρια, να βρει πού σβήνει το φως, για να χωθεί, ακούω φίλους να ψελλίζουν το φόβο τους, πως και έξω από το δικό τους σπίτι, κατασκοπεύει τυλιγμένη σε μαύρο μανδύα μια μορφή, την οποία μέρα με τη μέρα νύχτα με τη νύχτα, τη συνηθίζουν όλο και πιο πολύ, που κάποια στιγμή… απλά θα της ανοίξουν οι ίδιοι την πόρτα….

Μέσα σ’ αυτή την τρελή πορεία των σκέψεων μου, που τρέχουν με ταχύτητα φωτός και μένεις ασάλευτος να κοιτάς με απόγνωση τον εαυτό σου να φέρνει κύκλους κύκλους κύκλους χωρίς να προλαβαίνεις ανατολή και δύση, μου είπε μια φίλη…. «Κάθε βράδυ, να σκέφτεσαι πέντε όμορφα, θετικά πράγματα που σου συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας…» 

Πέντε, αναρωτήθηκα; Πέντε! 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: Αυτά έλεγε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας για τα κενά στα σχολεία και τους μόνιμους διορισμούς!!

Δηλώσεις κ. Δημήτρη Χασάπη, Γενικού Γραμματέα Υπουργείου Παιδείας:

• «Είμαστε σίγουροι πως στις 11 Σεπτέμβρη τα σχολεία θα ανοίξουν κανονικά. Οποιοδήποτε θέμα προκύψει, θα επιλυθεί το ταχύτερο δυνατόν και με πνεύμα συνεργασίας μεταξύ των υπηρεσιών του υπουργείου και όλων των αρμοδίων φορέων. »

                (Δελτίο τύπου - 03/09/2015, http://www.minedu.gov.gr/grafeio-typoy-kai-dimosion-   sxeseon/deltia-typoy/14002-03-09-18)

Ingmar Bergman: "Είμαστε συναισθηματικά αναλφάβητοι..."

Είμαστε συναισθηματικά αναλφάβητοι. Όχι μόνο εσύ κι εγώ, όλοι μας είμαστε κι αυτό είναι το πιο θλιβερό.

Μας δίδαξαν για την ανατομία, για τις γεωργικές μεθόδους στην Αφρική.

Ξέρουμε απ'έξω μαθηματικούς τύπους.

Αλλά δεν μας έμαθαν τίποτα για τις ψυχές μας.

Είμαστε τρομακτικά ανίδεοι για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Tο πληγωμένο παιδί μέσα μας

Αν εξοργίζομαι επειδή αργείς, μπορεί, το να έρχεσαι στην ώρα σου να μην αρκεί για την επίλυση του προβλήματός μου.

Θα έπρεπε να δω τι είναι αυτό που με πειράζει τόσο, ποια ερμηνεία δίνω στην αργοπορία σου, τι είναι αυτό που χρειάζομαι από σένα, τι σου ζητάω απαιτώντας ακρίβεια… Να μου αποδείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα; Να με εκτιμάς; Να με λάβεις υπόψη σου; Τι θέλω να πω όταν αντιδρώ έτσι;

Η σύγχρονη διάκριση προοδευτικής και συντηρητικής πολιτικής

*του Κώστα Ανθόπουλου, μέλους του Πανελλαδικού Συμβουλίου της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης

Η εμπειρία των εκλογικών αναμετρήσεων από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα αποκαλύπτει ότι συχνά οι πολιτικές ηγεσίες των κυρίαρχων κομμάτων, που διεκδικούσαν την διακυβέρνηση της χώρας,  στην προσπάθειά τους να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους εφεύρισκαν ποικίλα σχήματα αντιπαλότητας.

Και διηγώντας τα να κλαις..

Με αφορμή την παγκόσμια μέρα του δασκάλου ο Συμεών Κεδίκογλου ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό αναφερόμενος στα κενά στα σχολεία τα εξής:

Και διηγώντας τα να κλαις..

Παγκόσμια μέρα του δασκάλου σήμερα και παρά τον αγώνα που δίνουν καθημερινά η κατάσταση στα ελληνικά σχολειά είναι χωρίς δική τους ευθύνη αντικειμενικά και ομολογουμένως η χειρότερη εδώ και πολλά χρόνια.

Η Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών σήμερα, στην Ελλάδα του 2015...

Παγκόσμια ημέρα του εκπαιδευτικού σήμερα και η Ελλάδα του 2015 (όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος) τιμά τους εκπαιδευτικούς της. Με τον ιδιαίτερο ελληνικό τρόπο φυσικά, που προϋποθέτει κλειστά σχολεία (ή έστω ανοιχτά με δανεικούς δασκάλους), με εμπαιγμό από το Υπουργείο, μέσω της αναβλητικότητας προσλήψεων, τις οποίες μεταθέτει από βδομάδα σε βδομάδα.

Αναπληρωτές εκπαιδευτικοί: Οι ξεχασμένοι "πυλώνες" της εκπαίδευσης…

Κώστας Πετκόπουλος
Αναπληρωτής δάσκαλος

Έχουμε διαβάσει όλοι τις δηλώσεις του νέου Υπουργού Παιδείας κ. Φίλη ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ, μας διεμήνυσε ότι μέλημά του θα είναι η συνέχιση και προώθηση του πολυνομοσχεδίου-κουρελού  (όπως είχε χαρακτηριστεί) του προκατόχου του κ. Μπαλτά.

Τα νεομνημονιακά ανθρωπάκια...

Αντιμέτωπα με τον απόλυτο εξευτελισμό βρίσκονται κάποια νεομνημονιακά (πρώην τάχα ασυμβίβαστα αντιμνημονιακά!!) ταλαίπωρα πλάσματα καθώς ευρισκόμενα σε μόνιμο πολιτικό βέρτιγκο από τις διαρκείς κωλοτούμπες, δεν ξέρουν που πατούν και πού πηγαίνουν...

Μόνιμο χαρακτηριστικό τους η μνήμη χρυσόψαρου... καθώς δεν θυμούνται τίποτα από το παρελθόν ούτε το δικό τους ούτε των αντιπάλων τους. Έτσι λοιπόν κάθε τι πού παλαιότερα το έβρισκαν αβανταδόρικο για τους τότε κυβερνώντες τώρα το βρίσκουν σκληρό απέναντι στην πολιτική παρθενία... του τρίτου "καλού" μνημονίου(!!) που ο σοφός λαός (που παλιά ήταν απαράδεκτος γιατί ψήφιζε άλλους...) έφερε στην εξουσία!

Η πραγματική ανατροπή στην εκπαίδευση

*του Κώστα Ανθόπουλου μέλους Δ.Σ. Α συλλόγου εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Η εμπειρία των εκλογικών αναμετρήσεων τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι οι ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων προκειμένου να επηρεάσουν τους πολίτες, κατόπιν κατευθύνσεων ειδικών επικοινωνιολόγων, εμπλουτίζουν τον πολιτικό  τους λόγο με φρασεολογία ιδιαίτερα φορτισμένη,έτσι ώστε να καθίσταται πιο αποτελεσματική η προεκλογική καμπάνια.