Αλλάζουν τα συναισθήματα;

Είναι ανάλογα τον άνθρωπο. Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ψυχοσύνθεση, διαφορετικό χαρακτήρα, λαμβάνει αλλιώς τα πράγματα, τα επεξεργάζεται αλλιώς, αντιδρά αλλιώς, βάζει τον εγωισμό πιο πάνω από αυτό που νιώθει ή λέει πολύ εύκολα αυτά που νιώθει. Κάθε ένας είναι διαφορετικός.

Πως όμως ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι νιώθει κάτι για κάποιον (φιλικά ή ερωτικά ή πλατωνικά) σταματάει να το νιώθει; Μήπως δεν το ένιωσε από την αρχή; Μήπως οι καταστάσεις τον έκαναν να ωριμάσει, να αλλάξει χαρακτήρα και συμπεριφορά και επομένως να αλλάξει συναισθήματα; Ότι γράφει δεν ξεγράφει τόσο απλά! Μόνο αν δεν γράφτηκε καλά ή αν ήταν ψέμα το ότι κάτι γράφτηκε. Δεν γίνεται να νιώσεις κάτι (δυνατό και μη) και μετά να μην νιώθεις τίποτα. Τότε είναι που ο εγωισμός μπαίνει μπροστά και η λογική κερδίζει στην μάχη επικράτησης την καρδιά.

Εδώ θίγεται άλλο ένα θέμα περί εκλογίκευσης των συναισθημάτων. Αυτό που πολλοί κάνουν γιατί φοβούνται...

μην πληγωθούν, γιατί φοβούνται μην νιώσουν κάτι που δεν πρέπει γιατί γιατί γιατί. Ως πότε θα τους δικαιολογούμε και θα προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την συμπεριφορά τους; Πάντα δικαιολογούμε αυτούς που νιώθουν (και μετά έτσι απλά δεν νιώθουν τίποτα ή δεν νιώθουν κάτι δυνατό για να επιστρέψουν στην ζωή μας ή να μας δεχτούν στη δική τους) γιατί νομίζουμε πως εμείς τους κάναμε να μην νιώθουν. Αν όντως -όπως λένε- ένιωθαν κάτι τότε αυτό το κάτι υπάρχει ακόμα απλά αυτή η μάσκα που συνηθίζουμε να λέμε εγωισμό το κρύβει πολύ καλά. Η ειρωνεία είναι ότι λέμε πως αγαπάμε κάποιον ακόμα, αλλά δεν το δείχνουμε πληγώνοντας τον χειρότερα. Που ακριβώς είναι η αγάπη; Είναι χειρότερο να αγαπάς κάποιον-κάτι και να μην το δείχνεις παρά να μην το αγαπάς καθόλου. Και εφόσον δεν αγαπάμε κάτι (ή λέμε πως δεν το αγαπάμε) ή το βγάζουμε τελείως από την ζωή μας ή είμαστε για μια φορά ειλικρινείς. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν ένιωσαν τίποτα. Τίποτα, τίποτα.

Αυτοί λοιπόν είναι οι άκαρδοι ''φίλοι-ες''-''γκόμενοι-ες'' που δυστυχώς ή ευτυχώς θα  έρθουν στην ζωή μας είτε για να μας πληγώσουν είτε για να μας κάνουν πιο δυνατούς. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, είναι αυτοί που δεν αξίζουν τις δεύτερες ευκαιρίες μας. Γιατί αν ήταν να νιώσουν κάτι από την αρχή θα το ένιωθαν, δεν θα χρειάζονταν και δεύτερη ευκαιρία. Εξάλλου καλύτερα να τελειώνεις κάτι που ξέρεις ότι δεν έχει νόημα να υπάρχει, παρά να αρκείσαι ακόμα και στα τυπικά. Γιατί όποιος δεν είναι στο παρόν σου δεν αξίζει ούτε τον τυπικό χαιρετισμό σου!

http://www.tsixlofoyska.gr