Εκπαιδευτικές οργανώσεις και Υπουργείο Παιδείας: Από τη διαρκή σύγκρουση στον πολιτικό συμβόλαιο

*του Κώστα Ανθόπουλου Αντιπροέδρου του Α΄συλλόγου εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης

Σε πρόσφατη συνέντευξη στην εφημερίδα Αυγή (15-2-2015 ) ο νέος Υπουργός Παιδείας  Αριστείδης Μπαλτάς, απαντώντας στην ερώτηση “ποιος είναι ο φίλος του σχολείου” υποστήριξε χαρακτηριστικά “Oφίλος του σχολείου είναι η κοινωνία στο σύνολό της, με τις ιστορικές της καταβολές, οι οικογένειες, τα παιδιά, οι γονείς, οι δάσκαλοι που είναι ηρωικοί πάρα πολλές φορέςκαι δεν εκφράζονται από πουθενά, γιατί τα συνδικάτα είναι προσανατολισμένα και δικαίως σε αιτήματα.

Αν αναδειχθεί το έργο τους, θα φανεί γιατί οι Έλληνες που φεύγουν στο εξωτερικό τα καταφέρνουν μια χαρά, ενώ εδώ δεν μπορούν να βρουν στον ήλιο μοίρα.”

Οι εύστοχες  αυτές θέσεις του νέου Υπουργού Παιδείας, είναι αλήθεια, ότι απηχούν και σκέψεις και προβληματισμούς πολλών μάχιμων εκπαιδευτικών που εδώ και αρκετό διάστημα κρατούν αποστάσεις από το υπαρκτό συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών, μη δραστηριοποιούμενοι ενεργά στις εσωτερικές τους διαδικασίες του.

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ΔΟΕ ΟΛΜΕ ακόμα και με την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στις 25-1-2015, όπως προκύπτει από τα υπομνήματα που απέστειλαν στη νέα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, φαίνεται ότι είναι κυρίως προσανατολισμένες στη διεκδίκηση αιτημάτων με σαφή συντεχνιακό χαρακτήρα, με ελάχιστες αναφορές  σε αιτήματα που συνδέονται με την επαγγελματική ανάπτυξη του εκπαιδευτικού, την υποστήριξη και αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου, την ουσιαστική διασύνδεση των κοινωνικών δυνάμεων και εκπαίδευσης.

Είναι κοινοτυπία να υποστηρίξει κανείς ότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί κυρίως σε νησιωτικές, ορεινές, απομακρυσμένες περιοχές της χώρας μας που  μέσα σε αντίξοες συνθήκες, χωρίς καμία ηθική, κοινωνική και επιστημονική υποστήριξη προσφέρουν σπουδαίο εκπαιδευτικό έργο, στο οποίο κανείς δεν αναφέρεται ακόμα και μέσα στις εσωτερικές συνδικαλιστικές διαδικασίες των κλάδων κάτι για τι οποίο δεν ευθύνεται μόνο η εκάστοτε κρατική εξουσία.

Ως επιβεβαίωση της παραπάνω εκτίμησης αποτελεί το γεγονός, ότι δεν έχουν κατοχυρωθεί  θεσμικά στην εσωτερική οργάνωση των εκπαιδευτικών συλλόγων,  δραστηριότητες που να προάγουν τον παιδαγωγικό διάλογο για τα προβλήματα του περιεχομένου του εκπαιδευτικού έργου των σχολείων (Θεσμοθέτηση παιδαγωγικού συνεδρίου στη βάση της παιδαγωγικής αυτοδιαχείρισης, συμβουλευτική στο σχολείο στηριζόμενη στον εθελοντισμό κ.λ.π.)

Με βάση όλα τα παραπάνω, η ουσιαστική αλληλοτροφοδότηση των εκπαιδευτικών οργανώσεων με τη βάση τους αλλά και η ανατροπή της παραδοσιακής σχέσης Υπουργείου Παιδείας εκπαιδευτικών οργανώσεων από τη διαρκή σύγκρουση σε ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο, περνάει αναπόφευκτα και από την αλλαγή του προσανατολισμούτης δράσης του εκπαιδευτικού κινήματος με βάση αιτήματα που να εξυπηρετούν τις πολυποίκιλες ανάγκες των εκπαιδευτικών ως βασικού υποκειμένου εκπαιδευτικής αλλαγής αλλά και της ίδιας της κοινωνίας.