Ζήσε Ανάλαφρα...

Εκεί όμως που κατέληξα, είναι πως σε κάποιες περιπτώσεις η σκέψη πρέπει να παγώνει. Περιπτώσεις από εκείνες που δεν ξέρεις τι νιώθεις, δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, δεν ξέρεις πώς να χειριστείς τα πράγματα, τι λέξεις να χρησιμοποιήσεις, τι αντίδραση να έχεις. 

Εκεί το μυαλό σου πρέπει να σκάσει. Είναι δύσκολο, το ξέρω, ειδικά αν είσαι αυθόρμητος, ξεχειλίζεις από συναίσθημα, βιάζεσαι, δεν έχεις υπομονή. Όλα αυτά πρέπει να τα ξεχάσεις και να σκάσεις. Να βρεις τη δύναμη να μην κάνεις τίποτα. Απλά να αποστασιοποιηθείς από αυτό που σε προκάλεσε και να περιμένεις. Να περιμένεις να δεις τι ΔΕΝ θα σκεφτείς, αλλά και τι θα ΝΙΩΣΕΙΣ. 

Στην αρχή η σκέψη θα θέλει να ξεπηδήσει από παντού, σαν ένας δαίμονας που πρέπει να σε κυριέψει. Πες του να σκάσει. Άραξε και νιώσε. Πονάει; Άσ' το να πονέσει. Αυτό είναι το αληθινό. Σε χαροποιεί; Κοίτα να το χαρείς όσο δεν πάει. Αυτό πρέπει να γίνει. Σε τρομάζει; Και αυτό στο παιχνίδι είναι. Η διαφορά του συναισθήματος με τη σκέψη, είναι ότι το πρώτο το βιώνεις και καταλαγιάζει, αν έχεις μάθει να το αναγνωρίζεις και να το επιτρέπεις στον εαυτό του, αλλιώς σε πνίγει και το συσσωρεύεις. Το δεύτερο, απλά επαναλαμβάνεται, εμπλουτίζεται και διαιωνίζεται, συχνά σε λάθος βάση.

Το συναίσθημα είναι πάντα αληθινό. Η σκέψη έχει πάντα έστω και μία μικρή δόση νοθείας. Και αφού το βιώσεις το συναίσθημα, αυτό θα ηρεμήσει. Και θα σε αφήσει. Και τότε εσύ θα δεις τι πρέπει να κάνεις. Γιατί απλά θα ξέρεις. Θα έχεις δει αντικειμενικά τις διαστάσεις μίας κατάστασης. Μερικές φορές η έκπληξη στον εκρηκτικό αυθόρμητο εαυτό σου είναι αυτή η πολύτιμη σιωπή που πολλές φορές στο παρελθόν όφειλες να έχεις κάνει, αλλά ποτέ δεν ακολούθησες, για να το μετανιώσεις αργότερα.

http://enfo.gr