Χαμένοι στη μετάφραση της αναζήτησης υποψηφίων

του Αλέξανδρου-Αριστοτέλη Κουπατσιάρη

Η λέξη που τριγυρίζει στο μυαλό σχεδόν όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων είναι η κρίση. Μονοπωλεί τις συζητήσεις, τις αναζητήσεις και πώς να μην συμβαίνει αυτό άλλωστε, αφού οδήγησε τόσο μεγάλες μάζες πληθυσμού σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης.
Και είναι πράγματι αγώνας με όποια μορφή κι αν το εξετάσει κανείς είτε ως διόγκωση των ποσοστών ανεργίας, είτε ως μεταναστευτικό κύμα που αποδεκάτισε τη νέα γενιά, είτε ως το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, είτε ως πληρωμή δυσβάσταχτων άμεσων και έμμεσων φόρων, είτε ως την απώλεια κοινωνικών αγαθών που είναι αυτονόητα στην κοινωνία του 21ο αιώνα... Αποτέλεσμα να κατακερματιστεί η μεσαία δυναμική τάξη, αυτή που με τόσο κόπο δημιουργήθηκε τις τελευταίες 4 δεκαετίες, δίνοντας αξιοπρέπεια και ποιότητα ζωής στους περισσότερους.

Κάπου όμως σε όλη αυτήν την πορεία η πολιτική σκέψη άρχισε να χάνεται. Η πολιτική έκφραση άρχισε να περιορίζεται. Η πολιτική διεργασία αποδομήθηκε. Οι ζυμώσεις και οι πολιτικές αναζητήσεις ευτελίστηκαν από το χαμηλό επίπεδο που θέλησαν οι κυρίαρχοι μηχανισμοί να επιβάλουν. Τα κομματικά επιτελεία με αυταρέσκεια αρκούνταν στην αυτοεπιβεβαίωση της στρατηγικής τους και την καταγγελιολογία των αντιπάλων. Το σκηνικό έμοιαζε σικέ. Μια μάχη κακού και καλού. Μια σύγκρουση προσώπων που υπερπροβάλλονταν σε σύμπνοια με τα παρασιτικά κέντρα εγχώρια και ξένα να σιγοντάρουν με τον τρόπο που μπορούσαν. Η λεγόμενη τέταρτη εξουσία σε απόλυτη ευθυγράμμιση με την πολιτική που δεν έχει βάθος, δεν έχει ρίζες στην κοινωνία, δεν έχει προέλευση, χαρακτήρα και σκοπό. Μια ανανέωση προσώπων στο ίδιο όμως έργο. Μην παραγνωρίζουμε όμως ότι κι ο μέσος πολίτης σαφώς και φέρει και αυτός το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Δεν προέβαλε καμιά αντίσταση, δεν είχε αντανακλαστικά και δεν λειτούργησε στην ιστορική καμπή αυτής της πορείας προς όφελος του λαού και της πατρίδας, παρά προτίμησε την ιδιώτευση, το βόλεμα και τον καιροσκοπισμό.

Αυτοί όμως που έπρεπε από το θεσμικό τους ρόλο αν μιλάμε για κόμματα-κινήματα, ή από τον κοινωνικό τους ρόλο αν μιλάμε για πρόσωπα-οργανώσεις δεν διατύπωσαν έγκαιρα και δεν έδειξαν τη διάθεση να αφυπνίσουν, να νουθετήσουν, να συμβάλλουν στην πνευματική, άρα πολιτιστική και κατ' επέκταση πολιτική αναγέννηση του λαού. Και φτάσαμε να γίνουν τα σύγχρονα κόμματα, λέσχες φίλων που ακολουθούν ένα πρόσωπο. Χωρίς πολιτικό πλαίσιο, χωρίς πολιτικό πρόγραμμα.

Άνθρωποι που απλά τυγχάνουν δημοσιότητας και προβολής λαμβάνουν χιλιάδες σταυρούς γιατί απλά είναι δημοφιλείς. Και αυτό δεν είναι μεμπτό, αλλά αποδεικνύει ότι είναι κομμάτια ενός συστήματος που τους χρησιμοποιεί εκούσια ή ακούσια. Άλλωστε οι περισσότεροι από αθλητές μέχρι ηθοποιοί και τραγουδιστές εκλέχτηκαν συνήθως μία φορά. Και άλλοι αναλίσκονται ανεβαίνοντας την κομματική ιεραρχία και υπηρετώντας το κόμμα στην καλύτερη ή το κράτος στην χειρότερη, οικοδομώντας τον μηχανισμό εκείνο που θα μπορεί να τους εκλέγει για καμιά 15-20 χρόνια. Δυστυχώς δεν υπάρχει μια πραγματική κατάθεση απόψεων, προτάσεων και διεργασιών ώστε ο πολίτης ολοκληρωμένα και νηφάλια να εξετάσει την πολιτική που τον εκφράζει και αυτή να υποστηρίξει. Και τα ίδια τα κόμματα διαψεύδουν εαυτούς τις περισσότερες φορές εφαρμόζοντας άλλα από τις προγραμματικές τους δηλώσεις.

Και σαν μια φυσική συνέχεια του ευτελισμού, της υποκουλτούρας και του λούμπεν πολιτικού συστήματος φτάσαμε τώρα τα κόμματα να αναζητούν υποψηφίους ακόμα κι από το ίντερνετ. Υπάρχει δηλαδή ο παλαιοκομματικός μηχανισμός των κομμάτων με τους παραδοσιακούς, σχεδόν ισόβιους πολιτικούς, υπάρχει ο μιντιακός μηχανισμός που στηρίζει ή παράγει πολιτικές και πρόσωπα, υπάρχει η φιλοδοξία ή ματαιοδοξία καλλιτεχνών και άλλων να αναμειχθούν με την πολιτική, υπάρχει η συστημική κάστα ανθρώπων που κατά καιρούς αναπηδά στην πολιτική σκηνή, και τέλος υπάρχει και ο κόσμος που μπορεί να αυτοπροταθεί ή ετεροπροταθεί για να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές.

Και προς θεού είναι το ζητούμενο η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Αυτό όμως θα έπρεπε να συμβεί με πολιτικούς όρους. Και πολιτικοί όροι δεν μπαίνουν από αμφότερες τις πλευρές. Και σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω τον κομματικό σωλήνα, αλλά υποστηρίζω ενεργούς πολίτες στην κοινωνία, που αναμειγνύονται με τα κοινωνικά δρώμενα, έχουν κοπιάσει ή έχουν αντιληφθεί "πως βγαίνει το ψωμί", έχουν προκύψει από αγώνες και κοινωνική ή πολιτική δραστηριοποίηση.

Με όλα αυτά ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει υποψήφιος με το είδος της αγνότητας ή της καθαρότητας που ο καθένας έχει στο μυαλό του, ούτε και υπάρχουν, ή δεν πρέπει να υπάρχουν, σωτήρες, ούτε και αλεξιπτωτιστές. Ζητούμενο είναι λοιπόν η ενεργοποίηση της κοινωνίας, η επαναφορά της πολιτικής, ο διαρκής πολιτικός διάλογος. Και ναι τότε με φυσικό τρόπο θα προκύψουν τα πολιτικά πρόσωπα εκείνα που θα θέσουν και θα εκπροσωπήσουν το λαό, καθώς θα είναι κομμάτι από το λαό, τα προβλήματα και τις ανάγκες του. Θα προκύψουν τα πολιτικά υποκείμενα με σαφές πολιτικό αντικείμενο και πολιτικό περιεχόμενο. Μέχρι τότε θα έχουμε τις "εντολές", τα "νταούλια ", την "προσωπολατρία ", τη "μισαλλοδοξία" και το "φανατισμό" διάφορων γνωστών-άγνωστων πολιτικών, ή μάλλον καλύτερα απολίτικών μας προσώπων.