Διάλογος με τον εαυτό μου...

Χαμένη σε σκέψεις. Περπατάω, νιώθω ενέργεια. Το σώμα μου κινείται, έχει υπόσταση. Το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς. Είναι γεγονότα που με προβληματίζουν. Συνεχίζω να περπατάω και όλα φαίνονται τόσο ήρεμα γύρω μου.

Η φύση ήρεμη και γαλήνια. Ο ουρανός συννεφιασμένος. Λίγη ομίχλη. Κι εγώ; Λιγάκι τρομαγμένη αλλά και ήρεμη. Με ξαφνιάζω. Δεν το περίμενα. Ήρεμη γιατί πιστεύω σε μένα.

Αφουγκράζομαι το παρελθόν που μου χτυπά την πόρτα. Και του επιτρέπω να μπει μέσα μου. Νιώθω τις αναμνήσεις, τις στιγμές να ζωντανεύουν. Παίρνουν υπόσταση και εκτυλίσσονται όλα από την αρχή. Όπως ακριβώς έγιναν όλα. Και ξάφνου, συνειδητοποιώ ότι τα κοιτάζω από μακριά. Ω ναι! Δεν είμαι μέσα τους. Δεν βρίσκομαι πρωταγωνίστρια. Απλά παρατηρώ το άλλοτε του εγώ μου. Παρατηρώ πλέον μία άλλη οντότητα. Με χαμόγελο πικρό, μια γλυκιά θλίψη με αγκαλιάζει. Νιώθω ότι μπορώ να το επεξεργαστώ. Το κοιτάω στα μάτια. Μαζεύω θάρρος. Ανάσες βαθιές. Ηρεμώ.

Ναι, το έχω πάρει απόφαση.

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ.

Είμαι εδώ με διαφορετικά ερεθίσματα. Είμαι εδώ γιατί το κάνω για εμένα. Ξέρω ότι ίσως φαίνομαι ναρκισσιστικό άτομο αυτή τη στιγμή, αλλά μαζεύω δυνάμεις. Προσπαθώ να με αναλύσω, τις σκέψεις και τις πράξεις μου. Αναλύω τις καταστάσεις. Βλέπω ότι έχω ωριμάσει. Βλέπω ότι εκπέμπω ένα διαφορετικό φως. Έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Μέσα από τα δύσκολα, με βρήκα. Υπό άλλες συνθήκες, θα είχα κλειστεί. Θα απέφευγα να αναλύσω το πρόβλημα. Γιατί; Γιατί φοβόμουν. Δεν είχα αποδεχτεί ότι ναι άμα φοβάσαι μπορεί και να πονέσεις. Αν αποδεχτείς ότι υπάρχει και ο πόνος μέσα στη ζωή σου, όλα γίνονται πιο ανάλαφρα γιατί ξέρεις ότι θα αλλάξεις. Ξέρεις ότι θα δεις τον εαυτό σου σε άλλη φάση. Για να το κάνεις αυτό, θέλει κότσια. Θέλει θάρρος, θέλει ειλικρινή διάλογο με εσένα.

Συνεχίζω να περπατάω.

Σηκώθηκε ελαφρύ αεράκι. Με χαϊδεύει και του χαμογελώ. Κοιτάω ψηλά και ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω.

Εδώ είμαι, εδώ θα είμαι...

Enfo.gr