Αναμνήσεις

Έχουν τον τρόπο τους οι αναμνήσεις να ξεπηδούν με έναν ανέμελο πάντα τρόπο στην αρχή. Τις καλοδέχεσαι, χαμογελάς συνωμοτικά για ένα χθες που ανήκει μονάχα σε σένα και σε εκείνες. Δάκρυ δισυπόστατο οι αναμνήσεις. Χαμόγελο με ματωμένα δόντια. Έρωτας και θάνατος. Κι όμως τρέμεις. Τις κρατάς στις παλάμες σου. Ματώνουν τα χέρια σου. Βαπτίζονται σε αυτό το αίμα του χθες και καθαγιάζονται. Εξαγνίζεσαι, πεθαίνεις και ανασταίνεσαι σε λίγες μόνο στιγμές. Σε λίγα βήματα, στα ταξίδια του χθες.

Έχουν τον τρόπο τους οι αναμνήσεις να σε θρέφουν και να σε καταβροχθίζουν. Να ανατριχιάζουν την ψυχούλα σου. Τα κύτταρά σου να τρέμουν. Να νοιώθεις την έλξη του πυρήνα τους σαν τη βαρύτητα του σύμπαντος. Να αφήνεσαι στα τρεμάμενα ηλεκτρόνιά σου. Σε συγχορδία οι νευρώνες σου να σχηματίζουν μορφές του παρελθόντος. Πιο όμορφες τώρα. Το δέρμα τους το σμίλεψε ο χρόνος. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που χαράκωσε το δικό σου. Όμορφες σαν τον θάνατο. Αδίστακτες σαν τον έρωτα. Κι εσύ να στέκεσαι τρεμάμενος μπροστά στην πιο καθηλωτική παράσταση της ζωής σου. Μπροστά, μέσα και έξω απ’ τη ζωή σου.

Έχουν τον τρόπο τους οι αναμνήσεις να σπέρνουν γαλήνη και πανικό, στα στενά τα πατημένα, του Παγκρατίου και της Νέας Σμύρνης. Στους δρόμους τους πορτοκαλί από Συγγρού, με τις γκροτέσκες μορφές να αψηφούν φύλα και κοινωνίες, μέχρι την Αχαρνών, με τις σκιές μιας πατούσας αυλακωμένης απ’ τον πόλεμο και το μίσος. Μια πατούσα κολλημένη στο γκάζι δανεικού αυτοκινήτου, η δική σου. Να φεύγει απ’ το χθες, με κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό της.

Ξεφλουδισμένα μανταρίνια, παραπατήματα στις σκάλες, παράθυρα τρένων θολωμένα, τσιγάρα δανεικά, η πρώτη επήρεια, το πρώτο παιχνίδι των «7». 1,2,3,4,5,6… μπουμ και γνώρισες τον έρωτα στα 17. Τραύμα και ηδονή να ταξιδεύουν μαζί σου χέρι χέρι. Ταξίδια βραδινά, με μακαρόνια βουτηγμένα στο λάδι, βιαστικά τσιγάρα κι έναν καφέ ανάγκης. Έχουν τον τρόπο τους οι αναμνήσεις να σμίγουν, να ξεμακραίνουν, να σε περιμένουν στη γωνία. Έχουν τον τρόπο τους να φτιάχνουν τα δικά τους παραμύθια, σε συνύπαρξη περίτεχνα χτισμένη από έναν πληγωμένο, μα και παιχνιδιάρη, νου.

Έχουν τον τρόπο τους σου λέω. Να ποτίζουν τις αγκαλιές ρακόμελο, να χύνουν κρασί στον μητρικό σου καναπέ, να μασούν την τσίχλα του απωθημένου, να κλείνουν τα μάτια, να τραγουδούν «Σαν βγω απ’ αυτή τη φυλακή» στην πόρτα του θανάτου, στο δωμάτιο που άνοιξε εκ των υστέρων. Στα μάτια που δεν πρόλαβες να δεις να κλείνουν. Στο μαντήλι το νεκρικό. Έχουν τον τρόπο τους, μαντήλια νεκρικά να ανεμίζουν στο Αιγαίο, δίπλα στον ήλιο, λίγα ναυτικά μίλια από τον έρωτά σου.

Έχουν τον τρόπο τους σου λέω να σε κρατούν ζωντανό, να σου δίνουν μια στην πλάτη και «άντε στο καλό». Άντε να τους βρεις παρέα. Άντε να τις βάλεις στην κωλότσεπη και καλές σου βόλτες. Μη φοβάσαι. Δεν φεύγουν. Εσύ κοίτα να φύγεις και αυτές θα περιμένουν τη σειρά τους και το βράδυ τους.

enfo.gr