Εύκολος δρόμος είναι εκείνος τελικά που οι πολλοί ακολουθούν

Θα μπορούσα εύκολα να μισώ και να φθονώ τα πάντα. 

Να είμαι ένας μίζερος κακομοίρης τόσο δα σημαντικός.

Να τυλίγομαι μέσα στο άχρωμο πανωφόρι μου. 

Να παίρνω παραμάσχαλα τη τσάντα.

Να περπατάω και να φτύνω την ασχήμια που συναντώ.

Να βλαστημώ για τη βρομιά στα πεζοδρόμια. 

Να αναθεματίζω τα αδέσποτα. 

Να γυρίζω με αποστροφή στην θέα ενός ακόμη άστεγου. 

Να αποτραβιέμαι στο τρένο μη με ακουμπήσουν. 

Μην ακουμπήσω.

Αυτοί οι μαύροι... Γέμισε ο τόπος! 

Να σιχτιρίσω τις εκπομπές στην τηλεόραση. 

Να μαλώνω με τους συγκάτοικους στο σπίτι για το ποιος ξέχασε το φως του μπάνιου ανοιχτό.

Είναι τόσο εύκολο…. Να πεθαίνω κάθε μέρα πιο πολύ.

Και να μη το παίρνω είδηση.

Να πιστεύω ότι αυτό είναι ζωή. 

Το σκοτεινό βλέμμα και η ψυχή. 

Πως όχι; 

Αυτό υπάρχει μόνο.

Δεν υπάρχει κάτι άλλο. 

Είδα όλοι αυτό ακολουθούν.

Και εγώ θέλω να ανήκω στους όλους. 

Να είμαι μέρος πάντα των πολλών. 

Δεν με παίρνει να ΄μαι στην απ΄ έξω.

Με τους λίγους δε θέλει να είναι κανείς. 

Αυτό έχω μάθει. 

Να ακολουθώ τις μεγάλες ομάδες για να νιώθω ασφαλής. 

Να χάνομαι μέσα στους όλους. 

Και να είναι ο κανείς. 

Από πάντα Να στέκομαι πίσω από αυτούς που στέκονται. 

Και περιμένουν. 

Και υπομένουν. 

Για να είναι πολλοί κάτι θα ξέρουν περισσότερο...

…Καλύτερο; 

Επιλέγω επειδή είδα πολλούς να το επιλέγουν.

Αρκεί!

Απορροφώ.

Ρουφάω από παντού με ηδονή το μίσος. 

Γιατί υπάρχει παντού και ζω για να γεμίζω τους πνεύμονες με αυτό. 

Δεν είμαι πρόβατο που θέλω να ανήκω σε κοπάδι. 

Ούτε λύκος σε αγέλη. 

Είμαι ένας μισάνθρωπος με γαμψά νύχια και κίτρινα δόντια. 

Με μάτια γουρλωτά που κοιτούν τα πάντα και αυτιά τεντωμένα που διψούν να ακούσουν είδηση να μισήσουν.

Διάολε! 

Τι υπάρχει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων; 

Ποιoς τις πότισε τόσο σκοτάδι... 

Enfo.gr