To “εσωτερικό” μας παιδί…

“Όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας. Κάποια στιγμή αποφασίζουμε να το φροντίσουμε! Και εκεί ξεκινά το όμορφο ταξίδι…”.

Σίγουρα όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας. Ένα παιδί που άλλες φορές μας θυμίζει πόσο ωραίο είναι να ονειρεύεσαι, και άλλες ότι “δεν έχουμε χρόνο για όνειρα” ή “ότι δεν είναι καιρός για όνειρα” (π.χ. οικονομική κρίση, ανεργία, μέσα ενημέρωσης κτλ.). Κάποιες φορές αποπλανεί με τα παιχνίδια και τη φαντασία του και άλλες οριοθετεί – σαν “άριστος” γονέας” – με κανόνες, πρέπει, ρόλους. Άλλες φορές είναι ρομαντικό και άλλες μελαγχολικό (ή καταθλιπτικό παιδί – οξύμωρο αυτό). 

Μερικές φορές θυμάται και αναπολεί, άλλες προβλέπει και αγωνιά. Κάποιες φορές γελά και άλλες κλαίει. Άλλες φορές σου κλείνει το μάτι και άλλες στο γουρλώνει… Μερικές φορές αισθάνεται, ενώ άλλες σκέφτεται. Άλλες πάλι τιμωρείται και άλλες τιμωρεί. Κάποιες φορές κακοποιείται και άλλες σε κακοποεί. Άλλες φορές ακούει παραμύθια και υπάρχουν φορές που μαθαίνει για ειδήσεις για πολέμους και φτώχεια. Ίσως το δεις να φοβάται και άλλες να γίνεται αδίστακτο. Πολλές φορές διεκδικεί και άλλες απαιτεί. Άλλες φορές αγαπάει και άλλες μισεί. Υπάρχουν φορές που είναι καλό και άλλες κακό. Άλλες φορές προσεύχεται, και άλλες αδειάζει βλασφημίες…

Τόσες αντιφάσεις και εντάσεις με αυτό το παιδί (δύσκολο μάλλον το έργο του γονέα, δε νομίζετε;). Και το “εσωτερικό” παιδί είναι εκεί, με τα ωραία του και τα άσχημα, τις ομορφιές του και τις ελλείψεις του. Τα καλά του και τα κακά του. Και περιμένει να το φροντίσεις και να το αποδεχτείς. Είναι το παιδί που καθηλώθηκε στα τραύματα του, στις απώλειές του, στις στερήσεις του και σε ανεκπλήρωτες επιθυμίες του, στο “εκεί και το τότε”. Το μόνο που σου ζητάει είναι να το αποδεχτείς, να το φροντίσεις, να ζητήσεις συγγνώμη και να συγχωρέσεις, και τελικά να το αφήσεις να μεγαλώσει και να εξελιχθεί… Δε μπορείς να κάνεις και πολλά, είναι το παρελθόν σου…

Βαλάντης Χουτοχρήστος, http://valantisch.wordpress.com