"Σιωπή"... Τα φλας "τυφλώνουν" την αλήθεια....

Η "σιωπή" είναι τιμή γι' αυτούς που τη "φωνάζουν" και τιμή στη μνήμη αυτών, που την "προσφέρουν".... 

Ένα κερί, ένα λουλούδι, μια αλήθεια, είναι αρκετά για όσα τραγικά στη ζωή ενός συνανθρώπου μας συμβαίνουν ή "σβήνουν" ξαφνικά.... και βασανίζουν μια ζωή, τη ψυχή της οικογένειάς τους.

"Εξεγέρσεις" (απο)κομμάτων, κι απόδοση ευθυνών απο φτηνούς πολιτικάντηδες, που χαρίζουν απλόχερα τα χαμόγελά τους, μπροστά στον φωτογραφικό φακό, την ώρα που μια μάνα στο δωμάτιο του παιδιού της σπαράζει, αποδεικνύουν - δυστυχώς - για άλλη μια φορά, πόσο επιφανειακά και φαρισαϊκά όσα γύρω μας διαδραματίζονται, αντιλαμβάνονται, και μετατρέπουν έτσι εύκολα τον πόνο του άλλου σε βορά των προσωπικών τους ματαιόδοξων ορέξεων....
Έτσι απλά, για ένα παραπάνω Like, στη φωτογραφία τους, και ένα "Εύγε", για την "ευαισθησία" τους....

Ο πόνος σήμερα, υπάρχει παντού. Υπάρχει μέσα στα ίδια μας τα σπίτια. Υπάρχει στην ίδια μας την πόλη. Βρίσκεται πίσω απο την κλειστή πόρτα του γείτονα. 

Κι αυτόν τον πόνο, οι ιλουστρασιόν παρουσίες, δεν τον απαλύνουν. 

Κι αν εξακολουθούν αυτό να το πιστεύουν, τότε να γυρίσουν να το πουν, σε μια νέα κοπέλα, απολυμένη προσφάτως απο εταιρεία της Χαλκίδας, με προβλήματα υγείας και κατάκοιτη στο κρεβάτι, ορφανή απο γονείς και χωρίς οικογένεια, που καθηλωμένη και ανήμπορη να βοηθήσει τον εαυτό της, στις απλές της ανάγκες, ούρλιαξε στον ίδιο της τον πόνο.... Σε έναν πόνο, για τον οποίο αναζητείται απο την πολιτεία και τις ευαίσθητες ομάδες φιλάνθρωπων, μια ουσιαστική χείρα βοηθείας. Αλλά η μόνη απάντηση που έχει λάβει, είναι...... "Είστε στη λίστα αναμονής"....

Ας της στείλουν μια φωτογραφία τους, απο τη συμμετοχή τους στην πλατεία και να της ζητήσουν να.... σιωπήσει..... 

Ευτυχώς, που υπάρχουν κι αυτοί που νοιάζονται και πράττουν.... κι ευτυχώς δεν χρησιμοποιούν κομματική ταυτότητα...

Ναντίν