Η Κική Δημουλά, η Κυψέλη και το παγκάκι

*του Κώστα Κεφαλογιάννη

Η Κική Δημουλά λοιπόν έγινε ασήμαντη, μικροαστή, ρατσίστρια, κρυφοφασιστάκι που αποφάσισε στα γεράματα να εκτονωθεί. Και κάθε σκέψη να της δοθεί Νόμπελ λογοτεχνίας και μάλιστα να βοηθήσει και η Ελλάδα προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση δεν είναι τίποτα παραπάνω από την προσπάθεια του συστήματος να επιβάλει στον λαό την ανώδυνη ποίηση της. 

Δεν τα βγάζω από το μυαλό μου. Τα διάβασα σε διάφορες γωνίες του ελληνικού ίντερνετ τις τελευταίες δυο ημέρες. Με αφορμή την περιβόητη πια δήλωση της για τα παγκάκια στην Κυψέλη, η Δημουλά έγινε η αφορμή για να αποκαλυφθεί εκ νέου η δημοκρατικότητα» των Ελλήνων ...επαναστατών του πληκτρολογίου.

Δεν υπάρχει άλλη άποψη. Δεν υπάρχει άλλη αλήθεια. Υπάρχει μόνο μία άποψη. Υπάρχει μόνο μια αλήθεια. Η δικιά τους. Οτιδήποτε άλλο είναι κατευθυνόμενο, ύποπτο, στημένο, ηλίθιο ή απλώς ανάξιο λόγου.

Προσωπικά, βρίσκω τους συγκεκριμένους τύπους ηλίθιους και ανάξιους λόγου, το έχω ξαναγράψει. Όποιος στη σημερινή εποχή νομίζει ότι κατέχει το αλάθητο ή ότι αντιλαμβάνεται απολύτως και σε βάθος όσα συμβαίνουν, όποιος δεν επανεξετάζει τις σταθερές του, τις απόψεις του πρώτα από όλα για τον εαυτό του και δευτερευόντως για τον κόσμο, όποιος επιμένει να κοιτάζει προς μια κατεύθυνση μόνο και δεν ακούει τίποτα απ' όσα προσπαθούν να του πουν οι άλλοι, αυτός είναι ένας άνθρωπος απελπιστικά ηλίθιος. Και η απελπισία δεν αφορά τον ίδιο. Αφορά όσους είναι υποχρεωμένοι να τον ακούνε...

Η Κική Δημουλά είπε κάτι που εκτός πλαισίου ακούγεται άστοχο έως και ρατσιστικό. Στο πλαίσιο της συνέντευξης της ωστόσο, ακούγεται περίπου λογικό και σίγουρα ανθρώπινο.

Αλλά ας αφήσουμε προς το παρόν την ανίκητη βλακεία που δέρνει όσους δεν έχουν ιδέα από γειτονιές – γκέτο και κάνουν κριτική από την ασφάλεια του καναπέ τους.  Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στην προκειμένη περίπτωση με εντυπωσίασε η σφοδρότητα με την οποία έσπευσαν ορισμένοι να επιτεθούν στην λογοτεχνική αξία της Δημουλά!

Δεν τους αρκεί να μας πείσουν ότι πρόκειται για μια φριχτή εν δυνάμει Χρυσαυγίτισα που θέλει όλα τα παγκάκια της Κυψέλης για πάρτη της. Πρέπει να ισοπεδώσουν και το έργο της. Διότι, μέσα στο μυαλό τους, δε γίνεται ένας «μικροαστός», «συντηρητικός», «δεξιός» ποιητής να είναι και καλός ποιητής.

Υποθέτω ότι οι επικριτές της Δημουλά, αν ξαφνικά η ποιήτρια γινόταν άλλη και εξέδιδε μια ξεσηκωτική ποιητική συλλογή, καλώντας τον κόσμο σε επανάσταση, «αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα ΄ρθει ανάποδα ο ντουνιάς», «venceremos» κ.λ.π. θα έσπευδαν να την αποθεώσουν. Και να δικαιώσουν τη συνολική δουλειά της. Κυρίως βέβαια θα δικαίωναν τη βλακεία τους. Την ανίκητη και πανταχού παρούσα...

Η ποίηση όμως δεν είναι τσιτάτο, σλόγκαν, σύνθημα σε διαδήλωση. Η ποίηση, έτσι νομίζω τουλάχιστον, είναι ψίθυρος. Εντάξει, κανένας καλλιτέχνης και καμία δημιουργία δεν αρέσει σε όλους. Η συζήτηση πάνω σε ζητήματα πολιτισμού έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον. Και θα ακούσω ευχαρίστως τα επιχειρήματα εκείνου που δεν θεωρεί τη Δημουλά σημαντική. Αρκεί η κουβέντα να επικεντρωθεί στα λειψά , από λογοτεχνικής απόψεως, ποιήματα της. Και όχι στη λειψή επαναστατική της δράση.

Έτσι κι αλλιώς, στο επίκεντρο της συγκεκριμένης διαμάχης κατοικεί ένα ερώτημα δίχως ξεκάθαρη απάντηση: Ποιος και με ποιο τρόπο μετράει την αξία της ποίησης; Οι κριτικοί; Οι δημοσιογράφοι; Οι εκδότες; Ή μήπως τη μετρούν οι άνθρωποι που κουβαλάνε μέσα τους πάντα ένα στίχο και τον προσέχουν σαν συντροφιά, σαν παρηγοριά ή και σαν ανοιχτή πληγή που δε λέει να κλείσει;

http://prismanews.gr